Twój Bóg jest wszechwiedzący. On wie wszystko, co możliwe. Jego wiedza jest pełna i doskonała. Zna wszystkie istniejące rzeczy, wszystkie stworzenia i wszystkie wydarzenia zarówno z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Jest zaznajomiony z każdym szczegółem życia, każdej stworzonej istoty, przebywającej zarówno na ziemi, w niebie, jak i w piekle.  Jego wiedza jest doskonała. On się nie myli, on się nie zmienia i nic nie przeocza. Nie ma stworzenia, które by się mogło ukryć przed nim, przeciwnie, wszystko jest obnażone i odsłonięte przed oczami tego, przed którym musimy zdać sprawę.( Hebr. 4:13). Bóg ma doskonałe poznanie, zrozumienie i mądrość. On  zna wszystkie dostępne fakty, potrafi je doskonale zinterpretować i tę wiedzę potrafi zastosować w swej doskonałej mądrości. Wszystko to sprawia, że Bóg i jedynie Bóg jest uprawniony do sądu. Dzięki swej wszechwiedzy jest On nieomylny w swym sądzie, niezdolny do błędu lub do pominięcia jakiegoś faktu. Oczy Pana są na każdym miejscu i śledzą złych i dobrych (Przyp. 15:3). Bóg jest świadkiem naszych grzechów i sędzią naszych czynów!

Twój Bóg zna każdą twą myśl. On wie o czym myślisz w tym momencie. On wie co myślałeś o twej siostrze, o twym bracie, w momencie gdy rozmawiałeś z nimi ostatnio. On bada twe serce. Wie, jakie motywy kierują tobą w twych czynach, słowach, w twej służbie.  Możesz oszukać ludzi, z którymi się spotykasz, ale nie Boga. On słyszy każde twe słowo, widzi każdy twój czyn, zna każdą twą myśl. On wie co powiesz, zanim słowa pojawią się na twym języku. (Ps. 139:1-10)

On wie o wszystkim, co się wydarzyło, co się obecnie dzieje i co się wydarzy w twoim życiu. Oczy twoje widziały czyny moje, W księdze twej zapisane były wszystkie dni przyszłe, Gdy jeszcze żadnego z nich nie było. Ps. 139:16.

On zna cię doskonale. On wie o wszystkich twych słabościach. On wie, że jesteś prochem (Ps. 103:14). A jednak kocha cię. Umiłował cię tak bardzo, że porzucił swój tron w niebie, by w osobie Bożego Syna umrzeć za ciebie – grzesznika. On lituje się nad tobą każdego dnia. On chce być twą siłą, twą mocą i dać ci zwycięstwo nad światem, grzechem i słabościami.

Czy to nie cudowne, że mamy tak wielkiego, wspaniałego i niepojętego Boga?

Ps. 139:1-6

Twój Bóg jest wszechobecny. Nie ma takiego miejsca we wszechświecie, w którym by go nie było. Nie jest ograniczony czasem ani przestrzenią – jest zawsze i wszędzie. Niebiosa niebios nie są w stanie go ogarnąć (2 Krn 6:18). Nie jest ograniczony kosmosem. Jego Duch wypełnia wszystko. Przez swą wszechobecność jest zdolny do bezpośredniego działania w każdej części wszechświata i to równocześnie.

Ten, którego niebiosa nie są w stanie ogarnąć, jest blisko każdego z nas. W nim się poruszamy i żyjemy (Dz. 17:27-28). Jest obecny w każdym miejscu, gdzie dwaj bądź trzej zbierają się w Jego imię (Mt. 18:20). Jest w stanie słyszeć modlitwy wszystkich swych dzieci równocześnie i odpowiadać na nie tak, jakby dotyczyło to jednej osoby. Nigdzie nie można się przed nim ukryć, nie można uciec przed Jego obecnością (Ps. 139:7-12; Jr 23:24).

Czy zdajesz sobie sprawę z tego, że gdziekolwiek jesteś, cokolwiek robisz, Bóg tam jest i patrzy na ciebie? Ogarnia cię z przodu i z tyłu, kładzie na tobie swą rękę (Ps. 139:5). Możesz się czuć w Nim całkowicie bezpieczny. Gdziekolwiek pójdziesz On tam jest. Widzi twe wejście i wyjście, każdy twój czyn i działanie. Nigdy nie jesteś sam. On widzi cię wtedy, gdy nikt inny cię nie widzi. Jest Bogiem, który widzi w ukryciu (Mt 6:6). On stoi obok ciebie w momencie, gdy modlisz się w swym pokoju. Słyszy twój głos, widzi twe łzy. On towarzyszy ci w twej pracy, w twej szkole, w spotkaniach z przyjaciółmi. Jest przy tobie wtedy, gdy wybierasz program TV, który chcesz obejrzeć, gdy idziesz spotkać się z kolegami, gdy siadasz, by poczytać, pooglądać ulubione czasopisma. Czy zdajesz sobie sprawę z Jego obecności w takich codziennych, przyziemnych czynnościach? Czy zdajesz sobie sprawę, że bez wzglądu na to, co czynisz, bez względu na to, gdzie jesteś, jego oczy wciąż na tobie spoczywają?

Jak wielu rzeczy byś nie zrobił, gdybyś miał głęboką świadomość, że obok ciebie jest świadek twoich czynów – Święty Bóg?

 Jak bowiem Ojciec ma żywot sam w sobie, tak dał i Synowi, by miał żywot sam w sobie. (Jan. 5:26)

Twój Bóg jest samoistny.  On istnieje niezależnie  od czegokolwiek innego. Podczas gdy przyczyna istnienia człowieka znajduje się poza nim, to przyczyna istnienia Boga tkwi w Nim samym – podstawą istnienia Boga jest On sam. Bóg ma żywot sam w sobie. Odwieczne, niezmienne istnienie jest właściwe jego naturze. Jego imię  to  JHWH – Jestem (2 Moj. 3:14).

Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię. 1 Moj. 1:1. Zanim zaistniało jakiekolwiek stworzenie, czy niebiańskie, czy ziemskie, Bóg był sam. Trójjedyny Bóg był i jest w swej istocie samowystarczalny. On znajduje pełne zaspokojenie w sobie samym, Jego trójjedyna istota zawiera w sobie wszystko, całą pełnię, doskonałość. Nie potrzebował niczego ani nikogo, by zaspokoić swą naturę. Nie stwarzał po to, by zaspokoić swoją potrzebę tworzenia, nie potrzebował nas, by być kochanym, nie potrzebował stworzenia, by jego chwała była większa. On jest niezmienny (Ml 3:6). Jest w pełni doskonały i samowystarczalny. Jest w nim pełnia miłości, pełnia świętości i pełnia chwały. Jeśli stworzył wszechświat, to tylko dlatego, że było to Jego suwerenną decyzją, Jego wolą, a nie potrzebą. Dzieło stworzenia miało służyć nie tyle powiększaniu, co manifestacji Jego chwały.

W Nim dostąpiliśmy udziału my również, z góry przeznaczeni zamiarem Tego, który dokonuje wszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli po to, byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu - my, którzyśmy już przedtem nadzieję złożyli w Chrystusie. Ef 1:11-12 (BT)

Twój Bóg nie jest uzależniony od nikogo i niczego – jest suwerenny. Jako samoistny i niezależny, On sam uzależnia od siebie wszystko.  Jest niezależny w myśleniu, suwerenny w wyrażaniu swej woli, mocy i w swych postanowieniach  (Rz 9:18; 1 Kor 12:11; Rz 11:33-34; Ps. 33:11).

Bóg nasz jest w niebie, Czyni wszystko, co zechce. Ps. 115:3

Pan wszystko uczynił dla swoich celów, nawet bezbożnego na dzień sądu. Przyp. 16:4

To On Jest Panem i Królem! Posiada absolutne prawo do sprawowania rządów nad swoim stworzeniem oraz dysponowania nim w sposób, jaki chce. On jest Stwórcą, On jest Władcą. On sprawuje swą suwerenną wolę. Czasem nie rozumiemy jego działania, nie ogarniamy Jego zamysłów. Czasem w swej ograniczoności i głupocie jesteśmy w stanie krytykować Jego działanie. Pan mówi:

O człowiecze! Kimże ty jesteś, że wdajesz się w spór z Bogiem? Czy powie twór do twórcy: Czemuś mnie takim uczynił? Rzym. 9:20

Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje. Lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze. Izaj. 55:8-9

Nie możesz na Bogu nic wymusić. On działa jak chce. To On sprawuje władzę, a nie ty. Prawdziwe szczęście znajdziesz wtedy, gdy zrozumiesz, że nie ma dla ciebie lepszego i bardziej bezpiecznego miejsca, jak być w centrum Jego woli, jak spełniać Jego zamysł, jak poddać się Jego panowaniu.

Twój Bóg – wielki, potężny, suwerenny, … nie jest despotą. On Cię kocha. Z miłości do Ciebie uniżył się, przybrał ciało człowieka, by w Jezusie Chrystusie objawić światu pełnię swej boskości. W Jezusie Chrystusie Bóg stał się bliski człowiekowi. Jego miłość do Ciebie zawiodła Go na krzyż. Dziś, dzięki przelanej krwi Chrystusa możesz mieć pokój z Bogiem i z Jego łaski, jako nowo narodzone Boże dziecko masz prawo wołać:

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, Święć się imię twoje, Przyjdź Królestwo twoje, Bądź wola twoja, jak w niebie, tak i na ziemi (…). Mat. 6:9-10

Twój Bóg panuje nad niebem i ziemią. On panuje nad każdą sytuacją w twoim życiu. On jest twoim Władcą, ale też twoim Ojcem. Kocha cię ojcowską miłością i możesz mu zaufać, że wszystko, co czyni w twym życiu, czyni dla twego dobra. Postawą właściwą dla dziecka jest poddanie Ojcu. Przyjmij wiec postawę, która charakteryzowała również Bożego Syna i tak jak Jezus wołaj z pokorą:

Ojcze, jeśli chcesz, oddal ten kielich ode mnie; wszakże nie moja, lecz twoja wola niech się stanie.

(Łuk. 22:42)

Niech przyjdzie Jego królestwo, niech nastanie Jego panowanie, niech się dzieje Jego wola. Bo poddanie się Panu przynosi prawdziwą wolność.

W ostatnim artykule rozważaliśmy temat nowonarodzenia. Omówiliśmy, czym jest duchowa śmierć człowieka i jak do niej doszło. Udzieliliśmy też odpowiedzi na pytanie, czym są powtórne narodziny, w jaki sposób się dokonują i jakie skutki ze sobą niosą w życiu odrodzonego duchowo człowieka. Powtórzę, że nowe narodziny są przejściem od stanu duchowej śmierci, w jakiej człowiek pogrążył się przez grzech, do duchowego życia, którego skutkiem jest przywrócenie kontaktu, relacji z Bogiem. Grzesznik - człowiek umarły duchowo, nie może sam zmienić swojego statutu przed Bogiem i odrodzić się duchowo. By powrót człowieka do Stwórcy był możliwy, potrzebna była doskonała ofiara przebłagalna za grzechy, jaką złożył na krzyżu Boży Syn. Dzięki tej ofierze mamy dostęp do tronu łaski i miłosierdzia. Wspomnieliśmy również, że istnieją dwa warunki, by móc przystąpić do nowego przymierza z Bogiem przez Jezusa Chrystusa i doświadczyć nowych narodzin: upamiętanie i wiara. W niniejszym artykule omówimy dokładniej pierwszy z tych warunków – upamiętanie.

Nauka o odwróceniu się od martwych uczynków, czyli upamiętaniu (nawróceniu, pokucie), jest jedną z fundamentalnych doktryn chrześcijaństwa. Autor listu do Hebrajczyków wymienia ją jako pierwszą w kolejności, spośród podstawowych prawd chrześcijaństwa (Hbr 6:1-2). Jednakże we współczesnym chrześcijaństwie jest to jedna z najbardziej lekceważonych doktryn. Obecnie w  kościołach często podkreśla się wiarę, jako czynnik konieczny do zbawienia, a równocześnie pomija się naukę o upamiętaniu. Hasło „Tylko wierz!” stało się niemal sloganem wielu współczesnych ewangelizacji. Jakże często podawana jest ludziom na tacy tania, łatwa… ale niestety fałszywa ewangelia „tylko uwierzenia”, pomijająca fundamentalny element zbawienia, jakim jest upamiętanie?

Czytaj dalej

Polecam wam niesamowity film i przepiękne świadectwo, obejrzyjcie koniecznie!

„Przebłysk wieczności” to niesamowita i prawdziwa historia człowieka, który umarł i ujrzał świat po drugiej stronie. Ian nurkował u wybrzeży wyspy Mauritius, gdy został ukąszony przez śmiertelnie jadowitą meduzę. Będąc już w szpitalu umarł na około 15-20 minut, doświadczył piekła a następnie nieba. Dano mu tam możliwość powrotu by opowiadał swoją historię. Jego śmierć była drzwiami do prawdziwego życia, a jego historia w dalszym ciągu przeobraża ludzi na całym świecie, prowokując do zadania sobie poważnego pytania, na które wszyscy kiedyś musimy odpowiedzieć